W historii polskiego gamingu lat 90. postać Pegasusa – klona konsoli Nintendo Famicom sprowadzonego przez firmę BobMark – urosła do rangi niepodważalnej ikony. Jednak ekosystem marki Pegasus był znacznie bogatszy, niż mogłoby się wydawać. Oprócz znanych wszystkim wersji 8-bitowych oraz rzadszego klona Game Boya, na polskim rynku pojawił się także przedstawiciel architektury 16-bitowej: Power Pegasus, będący klonem konsoli SEGA Mega Drive.
Kontekst rynkowy i narodziny Power Pegasusa
SEGA Mega Drive, nowoczesna 16-bitowa maszyna, debiutowała w Japonii w 1988 roku, a do Europy w wersji PAL trafiła w 1990 roku. Choć technologicznie wyprzedzała 8-bitowe systemy Nintendo, jej pozycja rynkowa była stale zagrożona przez późniejszego SNES-a. W Polsce dystrybucją oryginalnego sprzętu SEGI zajmowała się początkowo firma Nisho Iwai Corporation Warszawa (od 1992 roku), a od 1994 roku również BobMark.
Paradoksalnie, to właśnie ogromny sukces taniego, 8-bitowego Pegasusa sprawił, że oryginalne konsole SEGI sprzedawały się w Polsce poniżej oczekiwań, przegrywając walkę cenową. W odpowiedzi na tę sytuację, BobMark zdecydował się na ruch strategiczny: wprowadzenie tańszego klona 16-bitowej SEGI. Zapowiedziany na targach Toybox ’95 Power Pegasus trafił na półki sklepowe pod koniec 1995 roku.
Budowa zewnętrzna i interfejsy
Power Pegasus od początku był promowany jako maszyna 16-bitowa, co podkreślano zarówno na opakowaniu, jak i na samej obudowie urządzenia. Pod względem wizualnym konsola nawiązywała do oryginalnej SEGI, zachowując charakterystyczny okrągły kształt wokół slotu na kartridże.
Na panelu przednim i bocznym urządzenia znajdziemy:
- Przycisk Power i Reset.
- Potencjometr głośności dla wyjścia słuchawkowego.
- Dwa porty kontrolerów DB9 w standardzie SEGI.
- Wyjście słuchawkowe (stereo).
Unikalną cechą Power Pegasusa, rzadko spotykaną w klonach, jest obecność złącza rozszerzeń pod dolną klapką. Jest ono kompatybilne z oryginalnym przystawkami, co pozwala na podłączenie np. napędu CD-ROM. Z tyłu obudowy umieszczono gniazdo zasilania 9V, wyjście antenowe RF oraz złącza wideo i audio. Warto odnotować, że ze względu na brak standardowego dla SEGI złącza typu DIN, konsola nie jest kompatybilna z przystawką 32X.
Analiza techniczna wnętrza
Zaglądając do środka Power Pegasusa, odkrywamy, że nie mamy do czynienia z niskiej jakości technologią „System-on-a-Chip”, lecz z solidną implementacją opartą na dedykowanych układach.
- Procesor główny: Oryginalna Motorola 68000, dokładnie ta sama jednostka, która napędzała oryginalne Mega Drive.
- Koprocesor: Klon układu Z80 firmy Sharp, odpowiedzialny za dźwięk oraz wsteczną kompatybilność z systemem SEGA Master System.
- Układ graficzny (VDP): Jednostka w wersji ASIC, zbliżona do tych stosowanych w późniejszych rewizjach Mega Drive i wczesnych Mega Drive 2.
- Układ dźwiękowy: ASICowy klon Yamahy 2612.
- Pamięć: Konsola posiada 64 kB pamięci RAM oraz 64 kB pamięci wideo (VRAM).
Płyta główna o oznaczeniu 503D2A wskazuje, że Power Pegasus to w rzeczywistości produkt tajwańskiej firmy Kingway Electronics (model KW501 i jego wariacje). Urządzenia te, produkowane pod polską marką, były popularne również w Niemczech, Anglii, Rosji czy Ameryce Południowej.
| Cecha | SEGA Mega Drive (Oryginał) | Power Pegasus (Klon) |
| Procesor główny (CPU) | Motorola 68000 | Motorola 68000 (oryginalna jednostka) |
| Procesor dźwięku/pomocniczy | Zilog Z80 | Klon Z80 (produkcji Sharp) |
| Pamięć RAM / VRAM | 64 kB / 64 kB | 64 kB / 64 kB |
| Układ graficzny (VDP) | Dedykowany układ SEGA | Układ w wersji ASIC (zintegrowany) |
| Synteza dźwięku | Yamaha YM2612 | Klon ASIC układu Yamaha 2612 |
| Złącze wideo | Standardowe DIN (specyficzne dla SEGI) | Złącza typu RCA (czincze) |
| Kompatybilność z SEGA CD | Tak (poprzez złącze rozszerzeń) | Tak (posiada sprawne złącze rozszerzeń) |
| Kompatybilność z 32X | Tak | Nie (brak odpowiedniego portu DIN) |
| Wsteczna kompatybilność | Pełna z Master System | Obsługiwana (możliwe migotanie obrazu) |
| Kontrolery w zestawie | Standardowe 3 lub 6 przycisków | 3 przyciski z funkcją Turbo/Slow |
Kompatybilność i multimedia
Power Pegasus wykazuje bardzo wysoką kulturę pracy z oryginalnym oprogramowaniem. Testy potwierdzają bezproblemowe działanie oryginalnych kartridży (np. Sonic, Król Lew), a także zaawansowanych kombinacji, takich jak „kanapka” Sonic & Knuckles z Sonic 2. Co istotne dla entuzjastów, konsola współpracuje z kartridżami typu Everdrive.
W kwestii generowania obrazu, nowoczesne upscalery (jak RetroTink) mogą mieć problem z czystością sygnału z tej konsoli, jednak paradoksalnie najtańsze, generyczne konwertery radzą sobie z nim poprawnie. Konsola obsługuje również pistolety świetlne, co pozwala na grę w takie tytuły jak Assault City czy Operation Wolf.
Dźwięk generowany przez Power Pegasusa jest bardzo zbliżony do oryginału, choć zauważalną różnicą jest głośniejszy miks kanału z szumem w porównaniu do oryginalnych jednostek SEGI. System posiada jednak pewną wadę w trybie emulacji SEGA Master System – podczas uruchamiania gier z tej platformy (np. R-Type) widoczne jest delikatne migotanie obrazu.
Schyłek marki i dziedzictwo
Choć Power Pegasus był udanym klonem, pozostał w Polsce produktem niszowym. Wynikało to z faktu, że SEGA w połowie lat 90. zmieniła strategię i nawiązała bezpośrednią współpracę z BobMarkiem jako oficjalnym dystrybutorem. Firma zaczęła stawiać na legalną sprzedaż konsol SEGA Saturn oraz oryginalnych Mega Drive.
Właściciel BobMarku z czasem wycofał się z branży elektronicznej, przejmując udziały w firmie Hop Cola i przenosząc tam swoje doświadczenie w tworzeniu „klonów” popularnych zachodnich marek napojów. Szacuje się, że na polski rynek trafiło jedynie około 10 000 egzemplarzy Power Pegasusa, co czyni go dziś rzadkim i poszukiwanym obiektem kolekcjonerskim.
